کیهان ناقلا

نوشته شده در ۲۰ مهر ۱۳۸۷

نمی‌گذارند که آدم سرش توی کار خودش باشد. کیهان اولین حال را به این وبلاگ داد و امروز در خبرهای ویژه‌اش نوشت:

یک روزنامه نگار زنجیره ای سرخورده پس از ۸سال علافی در خارج کشور می گوید مایل است به کشور بازگردد.
حسین درخشان با بیان اینکه «تبعیدی ها بایکوتم کرده اند و یک جوری، دچار انزوای دوجانبه هستم. من مانده ام و حوضم» می نویسد: می دانید چیست؛ خسته شده ام. نمی خواهم در این انزوای دوطرفه بمانم. من دیگر حرفی با ایرانیان خارج نشین ندارم و راستش هم برایم مهم نیست که اصلا راجع به من چه فکر می کنند. آدمی که خودش را از سرچشمه اصلی دور کند آرام آرام می پوسد.تکراری و پیر و خسته و لوس و بی خلاقیت و بی امید می شود. وی مدعی شد: در زمان فشار و تحریم و سختی و دشواری می خواهم در کنار مردم باشم. مردم ایران (…) دارند و سی سال است جلوی زوری که بیشتر دنیا را تسلیم کرده، ایستاده اند.
گفتنی است اخیرا از این جنس ندامت نویسی ها در میان عناصر افراطی خارج نشین زیاد شده است.

البته باز جای شکرش باقی است که نگفته جاسوس اسراییل و به همین روزنامه‌نگار زنجیره‌ای که آن هم واقعا درست نیست اکتفا کرده. چون من فقط در دو روزنامه‌ی عصر آزادگان و حیات نو و آن هم فقط درباره‌ی کامپیوتر و اینترنت و مسایل غیرسیاسی می‌نوشتم و هیچوقت وارد گنگ‌های دوم خردادی نشدم و همیشه فاصله‌ام را با آنها حفظ کردم. دیگر اینکه من در این هت سال علاف نبودم و کلی درس خواندم و چیز یاد گرفتم و دنیا را چرخیدم تا به اینجا رسیدم که الان هستم. کیهان با این بی‌انصافی‌هایی که می‌کند چه چیزی را می‌خواهد به دست بیاورد واقعا؟ حالا خوب است اکثر مواضع این روزهای من را قبول دارد که این‌قدر متلک بار آدم می‌کند. وای به حال روزی که مواضع آدم را هم قبول نداشته باشد.

نظرات خوانندگان